خاک غربت

خاک غربت. [ ک ِ غ ُ ب َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) مقابل خاک وطن. منزل مسافران. ( آنندراج ):
خاک غربت نیست دامنگیر سستی بند پاست
سخت این زنجیر بر پایم گرانی می کند.دانش ( از آنندراج ).گر بود چشم تری گرد کدورت توتیاست
خاک شورانگیز غربت سرمه چشم من است.اسیر( از آنندراج ).خاک غربت بود آئینه ارباب سخن.صائب ( از آنندراج ).از سفر روشن کند سالک چراغ معرفت
لعل را در دیده باشد خاک غربت توتیا.شفیع اثر ( از آنندراج ).

مقابل خاک وطن منزل مسافران

💡 چوپای حسرتم ای دل به خاک غربت ماند فغان که یار و دیارم ز دست خواهد رفت

💡 خاک غربت آتشی از آب حسرت بر فروخت عالمی زان درد دل خونین جگر باز آمدند

💡 بی کس و بیچاره ام در خاک غربت کرد چرخ آه آه از درد غربتف داد داد از بی کسی

💡 خاک غربت بود آیینه ارباب سخن طوطی آن به که رود از شکرستان بیرون

💡 به ملک هند از بس خاک غربت دلنشینم شد وجودم کرد دامان خود از خاک وطن خالی

💡 خاک غربت را ز بوی خوش معنبر ساختی بیش ازین ای نافه از ناف ختن غافل مشو