تمام خلقت

تمام خلقت. [ ت َ خ ِ ق َ ] ( ص مرکب ) که نقصی در اندام ندارد. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ): مطرهف؛ مرد تمام خلقت و نیکو اندام. تمم؛ تمیم تمام خلقت. ( منتهی الارب ): چشمش در میان نظارگیان بر پسری افتاد...سخت نیکوروی و طرفه و زیبا، تمام خلقت، معتدل قامت. ( نوروزنامه ). رجوع به تمام و دیگر ترکیبهای آن شود.

که نقصی در اندام ندارد مرد تمام خلقت و نیکو اندام.

💡 پیلِ تمام خلقت محکم نهاد را از نیش پشه غصّهٔ بی حد و منتهاست

💡 پیل تمام خلقت محکم نهاد را از نیش پشّه غصه بی حد و منتهاست