تسکن

واژهٔ تَسَکُّن در زبان عربی، به عنوان یک مصدر، دارای معانی متعددی است که در منابع معتبر لغوی ثبت شده‌است. بر اساس کتاب تاج‌المصادر بیهقی و نیز فرهنگ‌هایی مانند منتهی‌الارب، آنندراج و ناظم‌الاطباء، این واژه به معنای بیچاره شدن، درویش شدن و مسکین شدن است. همچنین در متن‌اللغة و اقرب‌الموارد نیز بر همین معانی تأکید شده‌است. در معنایی دیگر، تَسَکُّن به مانند مسکین گشتن تعبیر شده‌است. برای نمونه، در عبارت عربی تَسَکُّنُ الرَّجُلِ زمانی به کار می‌رود که فردی خود را شبیه به افراد بی‌نوا و مسکین نشان دهد. این مفهوم ارتباط نزدیکی با واژهٔ تَمَسْکُن دارد که به همین معنی است و در منابع لغوی به آن ارجاع داده می‌شود. علاوه بر این، در فرهنگ المنجد معنای دیگری برای تَسَکُّن ذکر شده‌است که عبارت است از مطمئن شدن، آرام‌گرفتن و وقار یافتن. این معنا نشان‌دهندهٔ گسترهٔ معنایی این واژه است که از یک سو به فقر و درویشی اشاره دارد و از سوی دیگر به آرامش و وقار.