بوی رنگ
لغت نامه دهخدا
بوی رنگ. [ رَ ] ( اِ مرکب ) گل سرخ که بعربی ورد گویند و آن صاحب بوی و رنگ نیکو است. ( از برهان ) ( آنندراج ). گل سرخ و ورد. ( ناظم الاطباء ).
فرهنگ عمید
گل سرخ.
فرهنگ فارسی
گل سرخ که بعربی ورد گویند و آن صاحب بوی و رنگ نیکو است.
جمله سازی با بوی رنگ
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 به بوی رنگ و زیب و فر چو تو کی روید و تابد گل از گلشن می از ساغر مه از گردون خور از خاور
💡 نخری بوی رنگ و دمدمه تو زین همه وارهانم ای همه تو
💡 دگر آنکه ناسیری آید به جنگ دو دستی زند تیغ بر بوی رنگ
💡 پدید باشد مستی میان صد هشیار ز بوی رنگ و ز چشم و فتادن از چپ و راست
💡 گفتی دریغ رنج حسن هم دریغ نیست آخر به بوی رنگی این رنگ می برم
💡 وقتی وارد آن اتاق تازه بازسازی شده شدم، بوی رنگ بسیار تندی در فضا پیچیده بود که باعث شد سریعاً تمام پنجرهها را باز کنم.
💡 کارگران در حین کار با دقت بسیار زیاد، بوی رنگ را با استفاده از سیستمهای تهویه پیشرفته کنترل کردند تا سلامت ریههای خود حفظ شود.
💡 من همیشه از بوی رنگ تازه در خانههایی که تعمیر میشوند خوشم میآید، چون حس تازگی و شروع دوباره را به انسان منتقل میکند.