برشکنی

برشکنی. [ ب َ ش ِ ک َ ] ( حامص مرکب ) اعراض. برگشتن. ( آنندراج ). روی برتافتن:
ازوی خوش است برشکنی ها بگاه ناز
وز خسرو شکسته فغانهای زار خوش.خسرو.

💡 آن را که تو تازیانه بر سر شکنی به زانکه ببینی و عنان برشکنی

💡 چون قبا چست کنی طرف کله برشکنی پادشاه همه شیرین پسرانت خوانم

💡 منم آن مرغ سخندان که گرفتار توام حیف باشد که بهم، برشکنی بال و پرم

💡 اگر تو برشکنی دوستان سلام کنند که جور قاعده باشد که بر غلام کنند

💡 هیچ دیوانه به زنجیر نگنجد به نشاط تا تو با سلسلهٔ زلف شکن برشکنی

💡 اگر تو برشکنی دشمنان به کام رسند به دوستی که مکن ترکِ دوستان ای دوست