بدرو

بدرو. [ب َ رَ / رُو ] ( نف مرکب ) ستور بدراه. ( ناظم الاطباء )( فرهنگ فارسی معین ). بدرفتار. ( آنندراج ). بدرونده. ناخوش رفتار. ( صفت شخص و حیوان ). بداخلاق:
چو بخت شهنشاه بدرو شود
از ایدر سوی چشمه سو شود.
فردوسی ( شاهنامه چ بروخیم ج 7 ص 2094 ).
ز دانا بدروی دانش پذیرد
چو شمعی کان ز شمعی نور گیرد.ناصرخسرو.|| اسب پالانی، یعنی اسبی که برای بارکشی بکار رود. ( از فرهنگ شعوری ج 1 ورق 189 ). اسب باری. ( ناظم الاطباء ). اسب باری. ستور باری. ( فرهنگ فارسی معین ).
بدرو. [ ب َ ] ( ص مرکب ) پولی که عیارش نه به اندازه است و بقلب شبیه تر است. مسکوکی که قلب و یا بار بیش از حد دارد. دیرمَدار: سکه بدرو. ( یادداشت مؤلف ).

= بدراه

( صفت ) ۱ - ستور بد راه. ۲ - ستور باری اسب باری.
ستور بد راه بد رفتار.

بدرو ( به لاتین: Bedrovo ) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان چرنوچن واقع شده است.

💡 این همان بدرو هلال است که گاهی ملکش طوق می سازد و گه باره و گاهی افسر

💡 آنچ کاری بدروی آن آن تست ورنه این بی‌داد بر تو شد درست

💡 بدرو والکوویا ۲ کیلومترمربع مساحت و ۶۰۲ نفر جمعیت دارد.

💡 ز آیینه صافی چه کدورت بری ای دل؟ کای زنگی بدروی ز آغاز تو زشتی

💡 آن خرمن مه چو با فروغست گو خوشه شمع، باد بدرو

💡 زد مه روی تو خرمن فلک از مزرع خویش گو به داس مه نو خوشه پروین بدرو