ابراهیم بن هلال

ابراهیم بن هلال. [ اِ م ِ ن ِ هَِ ]( اِخ ) ابواسحاق ابراهیم بن هلال بن ابراهیم بن زهرون بن حبون حرانی، معروف به صابی. ادیب و شاعر، کاتب انشاء به دربار خلیفه عباسی وعزالدوله بختیاربن معزالدولةبن بویه دیلمی. در سال 349 هَ.ق. دیوان رسائل با او بود. چون عضدالدوله ٔدیلمی بر بغداد دست یافت او را دستگیر کرد ( 367 ) و در سال 371 رها ساخت و فرمود تا کتابی در اخبار دیالمه بنویسد و او کتاب التاجی را تألیف کرد. صابی بسن هفتادسالگی در بغداد درگذشته ( 384 ). قصیده سید رضی در مرثیه او معروف است. ( ابن خلکان ) ( کشف الظنون ).

ادیب و شاعر به دربار خلیفه عباسی

💡 هنگامی که نخستین سلطان سلجوقی؛ طغرل بیک، نیشابور را در سال ۴۲۹ ه‍. ق فتح کرد، به موفق نیشابوری فرمود که منشی می‌خواهد که هم به زبان عربی و هم فارسی روان صحبت کند. سپس کندری را توصیه نمود، که متعاقباً به عنوان منشی صدراعظم گماشته شد. طغرل در ۴۴۷ ه‍. ق کندری را به عنوان وزیر خود منصوب کرد و بدین ترتیب جانشین ابواحمد نظام‌الملک دهستانی شد. کندری در دوران وزیری خود شروع به تشکیل یک دولت استاندارد ایرانی-اسلامی کرد و این امر در زمان سلاطین سلجوقی پسین، آلپ ارسلان و ملکشاه یکم ادامه یافت. کندری همچنین به عنوان مترجم طغرل عمل کرد و عربی و فارسی را برای او به زبان ترکی سلجوقی ترجمه می‌نمود. به عنوان بخشی از تبلیغات سلجوقیان، کندری به شاعر و دبیر (کاتب) ابن حسول دستور داد تا مقاله‌ای بنویسد که در آن کتاب التاجی ابراهیم بن هلال الصابی را که در سال ۳۶۷ ه‍. ق به عنوان تبلیغی برای آل بویه سروده شده بود، نقد کند و آنها را با شاهنشاه ساسانی؛ بهرام گور پیوند دهد و کار دیگر ابن حسول این بود که خاندان سلجوقی را با تور؛ پسر فریدون پادشاه اساطیری ایران پیوستگی دهد.