تاج ده

تاج ده. [ دِه ْ ] ( نف مرکب ) پادشاهی ده. بزرگ گرداننده. ارجمندکننده:
وی بصدای صریر خامه جانبخش تو
تاج ده اردشیر تخت نه اردوان.خاقانی.باج ستان ملوک تاج ده انبیا
کز در او یافت عقل خط امان از عقاب.خاقانی ( دیوان چ عبدالرسولی ص 45 ).ای گهر تاج فرستادگان
تاج ده گوهر آزادگان.نظامی.کمر دزد را دانم از تاج ده.نظامی.

💡 تو اگر جهد کنی ور نکنی تاج دهی رستم ار تیغ زند ور نزند تهمتن است

💡 باج ستان ملوک تاج ده انبیا کز در اویافت عقل، خط امان از عقاب

💡 امیر اگر بود از اهل تیغ و تاج و سریر ز فضل تاج ده و از خرد سریر مرا

💡 ناصردین شهریار، تاج ده و تاج‌دار آن که به تدبیر کار از همه داناتر است

💡 ای شه معراج سیر فرق مرا تاج ده ذره بی مایه را پایه معراج ده

💡 ز سایه تاج ده فرق بخت عرفی باد همای دولت مخدوم اول و ثانی