تبه خو

تبه خو. [ ت َ ب َه ْ ] ( ص مرکب ) تبه خوی. تباه خو. رجوع به تباه خو شود.

تبه خوی تباه خو.

💡 نخواهم که چون تو یکی شهریار تبه دارد از چنگ من روزگار

💡 چو دیدند از آن سان دو گرگ ژیان تبه گشته از تیر مرد جوان

💡 مبادا به تو بر تبه عیش و عمر که هم عیش و هم عمر من شد تباه

💡 کز آن سان بیامد تبه کرد چین ز بیداد و رنجی که دید آن زمین

💡 مجرّه وار یکی جوی اندرو گذرد بر آب خضر تبه کرد آب او بازار