صاهل

لغت نامه دهخدا

صاهل. [ هَِ ] ( ع ص، اِ ) نعت فاعلی از صهیل، شیهه اسب. || ( اصطلاح منطق ) فصل مقوم است نوع فرس را همچنان که ناطق فصل است مر انسان را و نابح کلب را و ناهق خر را. || شتر که دست و پا را بسیار بر زمین زند و بگزد و بانگ نکندبهیچ یکی ( کسی را نخواند ) از جهت عزت نفس خود در اندرون او بانگی باشد مانند بانگ باد. ( منتهی الارب ).
صاهل. [ هَِ ] ( ع ص ) روزی است از ایام عرب. ( معجم البلدان ).

فرهنگ فارسی

روزی است از ایام عرب

جمله سازی با صاهل

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 زبان منطق نکته معنوی کن شو از نوع ناطق نه از جنس صاهل

💡 در میان سکوت شب، صدای صاهل اسب‌های نگهبان از دوردست‌ها به گوش می‌رسید و لرزه بر اندام غریبه‌ها می‌انداخت.

💡 او با شنیدن صدای صاهل مستانه اسب خود، احساس کرد که زمان حرکت برای شروع این سفر پرماجرا فرا رسیده است.

💡 در آن صحنه حماسی، صدای صاهل اسب‌های جنگجو با فریاد سربازان ترکیب شده بود و هیبتی ترسناک در میدان نبرد ایجاد می‌کرد.

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران