خیره خیره

خیره خیره. [ رَ / رِ رَ / رِ ] ( ق مرکب )بیهوده. بی جهت. بی تقریب. بی دلیل بی علت:
ای کرده خیره خیره ترا حیران
چون خویشتن معطل و حیرانی.ناصرخسرو.چون نخواهی کت ز دیگر کس جگرخسته شود
دیگران را خیره خیره دل چرا باید خلید.ناصرخسرو.خیرزاد تو است در طلبش
خیره خیره چرا کنی تأخیر.ناصرخسرو.ور جهان پر شداز مگس منداز
بر مگس خیره خیره تیر خدنگ.ناصرخسرو.|| ( ص مرکب ) پررو. خیره سر. جسور. شوخ چشم. خیره خیر. || شوخ شوخ. خیره خیر. || تیره و تاریک. خیره خیر.

💡 تمییز و هوش و فکرت و بیداری چون داد خیره خیره تو را باری؟

💡 ور جهان پر شد از مگس منداز بر مگس خیره خیره تیر خدنگ

💡 زان پاره پاره،پاره شود مر مرا جگر زین خیره خیره، خیره شود چشم خون فشان

💡 سرشک ریز دم از دیده هر زمان ‌که ‌کنم در آفتاب جمال تو خیره خیره نگاه

💡 تا بندگی ات به جان و دل بخریدیم ما را تو به خیره خیره در کوش مکن

💡 باران قطره قطره همی بارم ابروار هر روز خیره خیره ازین چشم سیل بار