تیع

تیع. [ ت َ / ت َ ی َ ] ( ع مص ) قی از دهن بیرون آمدن. ( تاج المصادر بیهقی ). بیرون آمدن قی. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). || روان شدن مایع. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || طی کردن راه. || شتافتن بسوی کسی و رفتن. || به پاره نان برداشتن روغن را.( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ) ( از ذیل اقرب الموارد ). || گرفتن چیزی را یا کسی را. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از ذیل اقرب الموارد ).
تیع. [ ت َی ْ ی ِ ] ( ع ص ) شتابنده به سوی بدی یا بسوی هر چیز باشد. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).

شتابنده به سوی بدی یا بسوی هر چیز باشد

💡 کجا شود لب تیع خطیب، خاطب رزم وگرچه هست زبانش پر از در مکنون

💡 به تیع خویش به بیند گمان کند که تونار همی فروخته ای کش بدان بسوزی تن

💡 مجلس فروزی مدد دین و ملک را صد نکته در زبان و لب تیع مضمر است

💡 تیع دوا بروی تو برده ز سر هوش من شور تو شوریده ام کرده نه شور شراب

💡 تو گر خواهی جهان یکسر به تیع تیز بگشایی نیاردگفت هرگز کس که بر تو نیست این آسان

💡 وگر عذری به پیش آرد چو نادان زبان درکش بزن تیع سرافشان