تبه روزگار

تبه روزگار. [ ت َب َه ْ ] ( ص مرکب ) تبه روز. تباه روز؛ که روزگارش تباه باشد. رجوع به تباه و تبه و دیگر ترکیبهای آن شود.

۱. بد روزگار، پریشان روزگار، بدبخت، تیره روز.
۲. ظالم، ستم کار.

تبه روز تباه روز که روزگارش تباه باشد.

💡 بداندیش مردی تبه روزگار که نفرین بدو باد از کردگار

💡 زین گره بی‌خرد چشم نکوئی مدار کشان ز بی‌دانشی گشته تبه روزگار

💡 حکمی که همچو آب روان در دیار اوست خونریز عاشقان تبه روزگار اوست

💡 به پور زیاد تبه روزگار بسی باد نفرین ز پروردگار

💡 ستمکار شمر تبه روزگار بزد بانگ بر لشگر بی شمار

💡 زر آگین یکی تاج گوهر نگار به سر برنهاد آن تبه روزگار