لغت نامه دهخدا
تئودوز. [ ت ِ ءُ دُ ] ( اِخ ) تئودوسیوس. هندسه دان یونانی که در قرن اول میلادی میزیست. وی در «بیتی نی » متولد شد و بنامهای «تئودوز تری پولیی » و «تئودوز بیتی نیی » نیز شهرت داشت. از وی سه اثر جالب باقی مانده است: «سفه ریکا»، «دو هابیتاسیونیبوس » و «دودیبوس اِنوکتیبوس ». رجوع به ثاودوسیوس در همین لغت نامه شود.
تئودوز. [ ت ِ ءُ دُ ] ( اِخ ) تئودوسیوس. کنت و ژنرال رومی و پدر امپراتور تئودوز بزرگ متوفی بسال 376 م. هنگامی که «پیکت ها» و «اسکوتها» دست بفساد و شورش زده بودند از طرف امپراتور والنتینین مأمور سرکوبی آنان شد و بخوبی از عهده اجرای آن برآمد و پس از چندی بسال 370 م. انقلاب «فیرموس لومور» را در «موریتانی » سرکوب کرد. آنگاه مورد سؤظن امپراتور «والانس » و حمله وزیران دربار قرارگرفت و سپس زندانی و محکوم بمرگ شد.