بیابان بر

بیابان بر. [ ب ُرْ ] ( نف مرکب ) بیابان نورد. طی کننده بیابان. که در بیابان رود. بسیارسیر:
باد چون عزم اوست در ناورد
زآن بیابان بر است و کوه نورد.مختاری.

بیابان نورد ٠ طی کنند. بیابان ٠ که در بیابان رود بسیار سیر ٠

💡 گر بر تن و جان، نیش زند مار بیابان بر دل زند آن مار، که در کام و دهان‌هاست

💡 دل از شاهی و شهر خویش برداشت بیابان بر گزید و کاخ بگذاشت

💡 و زآنجا شد روان سوی بیابان بر آن غربت در و دیوار گریان

💡 خیال وحشت از ضعف روان صورت نمی بندد بیابان بر نگه دامان ناز افشانده است امشب

💡 در راه عشق باید پا را ثبات باشد سر گودرین بیابان بر باد رفته باشد