بی منتها

بی منتها. [ م ُ ت َ ] ( ص مرکب ) ( از: بی + منتها = منتهی عربی ) بی منتهی. بی انجام. بی پایان:
ور بدل اندیشه از مردم کنی
مشغله شان بی حد و بی منتهاست.ناصرخسرو.اوست مختار خدا وچرخ و ارواح و حواس
زان گرفتند از وجودش منت بی منتها.خاقانی.نمی خواستم رفت ز ارمن ولیکن
ز طوفان بی منتها میگریزم.خاقانی.شاید که در حساب نیاید گناه ما
آنجا که فضل و رحمت بی منتهای تست.سعدی.باغ سبز عشق کو بی منتهاست
جز غم و شادی درو بس میوه هاست.مولوی.و رجوع به منتهی و بی منتهی شود.

بی منتهی. بی انجام. بی پایان.

💡 دانی از بهر چه کامم را دهان او نداد انتها در خواهش بی منتهای من نبود

💡 توام بود حدوث وجود تو با قِدم بر خلق ابتدا تو و بی منتها تویی

💡 کوهیا آندم که گفت الله الست ربکم ابتدای مظهر است این مظهرش بی منتها

💡 آستانش سدره و جاروب پر جبرئیل جبرئیل این سدره یابد بس بود بی منتها

💡 گر کرم جوئی ازو بی انتها دارد کرم ور هنر جوئی ازو بی منتها دارد هنر

💡 فرزند نیک بخت عزیز تو تاج دین در عهد تو به دولت بی منتها رسد