بلند پایه

( ~. ی ِ ) (ص مر. ) ۱ - مرتفع، عالی. ۲ - صاحب شأن.

۱. بلندمرتبه، دارای مقام و مرتبۀ عالی.
۲. دارای فر و شکوه.
۳. برتر از دیگران.

( صفت ) ۱ - مرتفع عالی. ۲ - صاحب شان و شوکت. ۳ - برتر از مردم دیگر.

💡 عقل بلند پایه بدرگاه شاه عشق هرگز نگشت محرم و چون حلقه بردرست

💡 امروز روز عزت دیهیم و افسر است عصری بلند پایه و عهدی منور است

💡 بیدل از فطرت ما قصر معانی‌ست بلند پایه دارد سخن ازکرسی اندیشهٔ ما

💡 اما در واقعیت این ادعا از سوی هیچ یک از مقامات بلند پایه اسرائیلی مطرح نشده است.