گل سرشور

گل سرشور. [ گ ِل ِ س َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) گلی که با آن سر شویند، لهجه است عامیانه برخلاف کلی قیاس. گلی که سر رابا آن شستشو دهند. معادن آن در سمنان، سیستان، بلوچستان و گیلان است. رجوع به گل سرشو و گل سرشوی شود.

گلی که با آن سر شویند

گِلِ سَرشور
گلی که زنان و بعضی از جوانان در قدیم موی را با آن می شستند و آن را گل جعدسا نیز گویند. معادن آن در سمنان، سیستان، بلوچستان، و گیلان است. گل حمام و گل خوشبوی نیز نامیده می شود. طین فارسی نیز گل معروفی است که از دو فرسخی میانۀ شمال و جنوب اردکان از گریوه کوه می آوردند و استفاده ای مشابه داشته است.

💡 بنمودمی نشانی، ز جمال او ولیکن دو جهان به هم برآید، سرشور و شر ندارم

💡 معادن و منابع زیرزمینی درگز هم شامل آهک، گج، سرب، گل سرشور، سنگ مرمر است.

💡 خانه صاحب علم مربوط به دوره پهلوی اول است و در مشهد، خیابان خسروی، بازار سرشور، سر شور۱۴ واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۲ تیر ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۲۰۶۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

💡 نه مرایشان را بوده است به سرشور نبرد نه مرایشان را بودست به کف تیر و تبر

💡 مواد تشکیل دهنده سفال چینی ترکیبی از پودر سنگ سفید و گل سرشور است گل سفید رنگی که از این دو عنصر حاصل می‌شود در فرهنگ سفالگری مند به چینی شهرت دارد. جمع آوری، کوبیدن و به عمل آوردن گل چینی با تحمل زحمت و صرف وقت و هزینه نسبتاً زیاد توام است به همین دلیل سفالگر ترجیح می‌دهد ظرفهای کوچک و ظریف و تجملی را با آن گل بسازد.

💡 خانواده خیامی، خانواده‌ای سنتی بودند از طبقه متوسط جامعه. پدر بازاری بود و خانه شان در محله سرشور قرار داشت که افراد سرشناس زیادی در آن زندگی می‌کردند. احمد خیامی، خانه کودکی اش را این طور توصیف می‌کند: «طرف منزل ما بازاری به طول هفتصد متر به نام بازار سرشور و حمامی به اسم حمام شاه ساخته بودند».