پیکر گاو

پیکر گاو. [ پ َ / پ ِ ک َرِ ] ( اِ مرکب ) جسم و کالبد گاو. || کنایه از صراحیی باشد بهیأت گاو. ( برهان ). بمعنی صراحی و ظرفی که بصورت گاو ساخته باشند و در آن شراب خورند. قسمی قدح. کنایه از صراحیی که بصورت گاو ساخته باشند از چینی یا طلا و نقره، چنانکه رسم بوده است آلات بزم را بصورت حیوانات و طیور می ساخته اند:
آن لعل لعاب از دهن گاو فروریز
تا مرغ صراحی کندت نغز نوائی
مجلس همه دریا و قدحها همه ماهی
دریا کش از این ماهی اگر مرد صفائی
از پیکرگاو آید در کالبد مرغ
جان پریان کز تن خم یافت رهائی
از گاو بمرغ آید و از مرغ بماهی
وز ماهی سیمین سوی دلهای هوائی.خاقانی.از لعل لعاب مراد شراب است و دهن گاو کنایه از صراحی و از گاو بمرغ آید کنایه از آن است که از صراحی به پیاله ریزد و ماهی سیمین کنایه از انگشتان است که پیاله را بدست گیرد. ( از انجمن آرا ).

جسم و کالبد گاو یا کنایه از صراحیی باشد بهیات گاو

💡 بماند دشمن دجال صورتش در گل چو خر ز صاعقه گرز گاو پیکر او

💡 به میدان کین آمد از پیش صف گران گرزه گاو پیکر به کف

💡 کنند شیر فلک رام همچو گاو زمین اگرچه مثل هلال است پیکر فقرا

💡 یکی گرزه ی گاو پیکر به دست نوندش همی کوه را کرد پَست

💡 تخفیف حرص خواجه نشد پیکر دوتا این گاو مرده بار دو خر می‌کشد هنوز