رفیعی بهروز

[ویکی نور] «بهروز رفیعی» در سال 1336 در فریدن و در خانواده ای پارسا و پرهیزگار دیده به جهان گشود. تحصیلات رسمی را با موقیت هرجه تمامتر پشت سر گذاشت و پیش از پیروزی انقلاب با عشق به طلبگی وارد حوزه علمیه تهران شد و چند ماهی در حوزه علمیه تهران طلبگی کرد. پس از پیروزی انقلاب، مدتی درگیر کارهای اجرایی انقلابی بود که نهایتا پس از پیروزی انقلاب، تهران را واگذاشت و در سال 63 به اتفاق همسر و فرزندش به قم مهاجرت کرد و مشغول تحصیل دروس علمی دینی گشت. در حوزه علمیه قم تحصیل را با جدیت هرچه تمامتر پشت سرگذاشت و از محضر عالمان دیار عالم پرور قم بهره های علمی فراوانی کسب کرد.
در کنار تحصیلات حوزوی از تحصیل دروس دانشگاهی غافل نماند و در سال 1372 پس از موفقیت در آزمون سراسری، در رشته حقوق دانشگاه تهران پذیرفته شد. پس از گذراندن حدود 100 واحد درسی به دلایلی تحصیل در دانشگاه را رها کرد و به تحقیق، تالیف و ترجمه روی آورد. تحقیق و پژوهش های فراوانی به انجام رسانید که حاصل آن چاپ ده ها کتاب و مقاله بوده است که در این رابطه موفقیت های فراوانی در سطح کشور و حوزه علمیه به دست آورده است که به برخی از آن ها اشاره می شود.
در سال 78 اولین اثر ایشان با عنوان کتاب شناسی توصیفی و موضوعی اخلاق، عرفان و تصوف اسلامی از سوی انتشارات الهدی به چاپ رسید. کتاب دیگری از ایشان با عنوان آرای دانشمندان مسلمان در تعلیم و تربیت و مبانی آن (جلد 3 امام محمد غزالی) در سال 81 به چاپ رسید که در سال 1382 به عنوان کتاب سال جمهوری اسلامی برگزیده شد.
کتاب دیگری با عنوان کتاب شناسی توصیفی- تحلیلی تعلیم و تربیت در اسلام گزیده منابع عربی، در سال 81 از ایشان به چاپ رسید که در سال 82 عنوان سوم کتاب سال حوزه را کسب کرد.
فعالیت تحقیقی و تالیفی ایشان بیشتر درباره موضوعات تربیت اسلامی، اخلاق اسلامی، منبع شناسی و ترجمه از عربی (روز) به فارسی می باشد. در کنار تحقیقات علمی فراوان، به همکاری با مراکز و موسسات علمی نیز ادامه داده است که در زیر به صورت فهرست وار به بخشی از آن ها اشاره می شود:
1- پژوهشکده حوزه و دانشگاه، محقق، مترجم، پژوهشگر

💡 دوران تحصیل حاجی‌زاده در هنرستان سال‌های ۱۳۴۳ تا ۱۳۴۶ بود. آموزگاران او در این سال‌ها عبارت بودند از: علی آذرگین، بهروز گلزاری، اصغر داوودی، ابوطالب مقیمی، علی قهاری، غلامحسین نامی و محسن وزیری مقدم. به گفتهٔ او مؤثرترین معلم او در هنرستان، وزیری مقدم بود که به آن‌ها قدرت تفکر و دیدن را می‌آموخت. او در این دوره با بهرام خائف، رحیم ناژفر و مرتضی رفیعی همکلاس بود. پس از تحصیل در هنرستان نقاشی به بخش جدایی‌ناپذیر زندگی او بدل شد. شیوهٔ نقاشی او در این دوران به تبعیت از معلم مورد علاقه‌اش، وزیری مقدم، آبستره بود اما لابه‌لای فرم‌های آبستره گاه حضور پیکره یا چهره‌ای نیز نمود می‌یافت.