رد خور

ردخور. [ رَ خوَرْ / خُرْ ] ( نف مرکب ) در تداول عامه، ردشدنی. خورای رد شدن. سزاوار ترک. ترک کردنی: ردخور ندارد؛ قطعی است. حتمی است. ( فرهنگ فارسی معین ). دعای او ردخور ندارد؛ ردناشدنی است. ( یادداشت مؤلف ).

( صفت اسم ) رد خور ندارد قطعی است حتمی است.
در تداول عامه رد شدنی خورای رد شدن سزاوار ترک ترک کردنی.

💡 فربی اندر دل من جای نگیرد چکنم دل من خردست، اندر خور خود یابد یار

💡 در عید باده خور تو بشادی، که خواهمی بد خواه را نهیب تویی خواب و خور کند

💡 کوه میرزا خور در شرق آن، کوه جعفر خان در جنوب شرقی روستا، کوه شکسته حسین‌آباد و تپه سم قلیچ در جنوب و جنوب غربی آن قرار دارد.

💡 به گفته وب‌گاه زرین کلک این فیلم طنزیست مستقیم، محکوم‌کننده و سرزنده از دنیای سیاسی با بیانی در خور پویانمایی.

💡 تو می‌دانی که در کار تو چون مضطر فرو ماندم به خاک و خون فرو رفتم ز خواب و خور فرو ماندم