ذات فرض

ذات فرض. [ ت ُ ف َ ] ( ع ص مرکب ) آنکه در ارث فریضه دارد، مقابل عاصب.

آنکه در ارث فریضه دارد مقابل عاصب.

💡 و اين تقرير چند اشكال دارد: يكى اينكه بدون هيچ مقيدى كلمه (قهار) را مقيد كرده،چون خداى تعالى همانطور كه قاهر بر اسباب است درآنها، همچنين قاهر بر تمامى اشياءاست در ذات و صفات و آثار آنها، پس براى او نه در وجودش دومى هست، و نه دراستقلال در ذات و تاءثيرش، و بايگانه بودنش در قاهريت على الاطلاق ديگر فرضندارد كه چيزى مستقل و بى نياز از او باشد و يا امرىمستقل از امر او باشد، و هر معبودى كه فرض شود يا بايد در ذات و آثارشمستقل از او باشد و يا تنها در آثارش. و هر دو فرض ‍ بطورى كه ظاهر شدمحال است.

💡 ((فطرت آدمى عاشق كمال مطلق است و به تبعيت اين فطرت عشق بهكمال فطرتى ديگر در نهاد آدمى است؛ و آن عبارت است از فطرت انزجار از نقص، هرگونه نقصى كه فرض شود. و معلوم است كهكمال مطلق و جمال صرف و علم و قدرت ديگر كمالات به طور اطلاق و به گونه اى كههيچ نقصى و حدى در آن نباشد بجز در ذات بارى تعالى يافت نمى شود و اوست كه هويتمطلقه و صرف وجود و صرف هر كمال است. پس انسان بهجمال الله عاشق است و حقيقت و جانش به آن ميل دارد، گرچه خودش از اينميل و علاقه غافل باشد...