امامت در سنین کودکى

[ویکی فقه] امامت در سنین کودکى (کتاب). «امامت در سنین کودکی» اثر فارسی علی اصغر رضوانی، از مجموعه کتب های «سلسه مباحث مهدویت» بوده که به بررسی ادله و شبهات مطرح شده، پیرامون امامت و ولایت در کودکی پرداخته است.
کتاب با تذکر دو نکته پیرامون اهمیت ویژه ای که مساله امامت در میان شیعیان داشته و شرایط سختی که این مکتب در انتخاب امام دارد، آغاز شده و مطالب در سه بخش ارائه گردیده است. نویسنده ضمن ارائه ادله خویش بر اثبات صحیح بودن امامت در کودکی، از آیات و روایات به عنوان تایید ادله خود استفاده کرده است.
گزارش محتوا
بخش اول، در چند فصل، به توجیه امامت و نبوت در کودکی پرداخته است: ۱- امامت و نبوت کودک در قرآن: نویسنده تاکید دارد که امامت، نبوت و ولایت در کودکی نه تنها امری ناممکن نیست، بلکه قرآن آشکارا به اعطا کردن امامت و ولایت در سنین کودکی به برخی تصریح دارد مانند یحیی بن زکریا علیه السّلام و عیسی بن مریم علیه السّلام. ۲- امامت کودک از دیدگاه تاریخی: که به دو نمونه از امامت و رهبری کودک، اشاره شده است: خلافت و وزارت امام علی علیه السّلام و جریان مباهله پیامبر صلی الله علیه و آله وسلّم همراه حسنین علیه السّلام. ۳- گسترش قدرت خداوند؛ نویسنده معتقد است، آن چه قدرت خداوند بر آن تعلق نمی گیرد، محال ذاتی و وقوعی است، نه عادی و خداوند قادر است در یک کودک، تمام شرایط رسالت و امامت را قرار دهد. ۴- رشد عقلی کودک؛ که مؤلف اثبات می کند برای رشد عقلی، سن معینی وجود ندارد. ۵- اطمینان شیعیان به امامت کودک که نویسنده در پی اثبات این مطلب است که بر اساس شواهد تاریخی، مسئله عهده داری امامت در کودکی، از حضرت جواد علیه السّلام شروع شده است. ۶- اعتراف دشمنان و خلفای معاصر به فضایل اخلاقی و کمالات معنوی امامان علیه السّلام در سنین کودکی. ۷- نص بر امامت، توسط امام سابق که یکی از راه های اثبات امامت است، به دو روش: نص عام و خاص. دوم، به فضایل و کمالاتی که در امام جواد علیه السّلام و حضرت مهدی عجّل الله فرجه الشریف وجود داشته که باعث یقین به امامت و ولایت ایشان در کودکی می شود، اختصاص دارد.
← نقد و بررسی شبهات پیرامون امامت در کودکی
فهرست مطالب در ابتدای کتاب آمده است. پاورقی ها به ذکر منابع اختصاص دارد.
منبع
...

💡 از آنچه در بيان حقيقت امامت گفتيم به خوبى استفاده مى شود كه ممكن است كسى مقامپيامبرى و تبليغ و رسالت را داشته باشد و امام مقام امامت در او نباشد، اين

💡 و اكنون ببينيم آيا، رويداد پيشنمازى، و ولايت امر مسلمين با يكديگر مساوى هستند، و آياانگيزه و شرائط هر دو يكى است ؟ امامت در نماز حداكثر چيزى كه لازم دارد، طبق نظريهشعيه، عدالت امام جماعت، و حداكثر، آگاهى بهمسائل نماز است، كه اهل سنت براى امامت در نماز هيچگونه شرايطىقائل نيستند.

💡 وقتى كه مقام امامت در جايگاه نبوت قرار مى گيرد وبعنوان خلافت الهى معنا مى شودبيانگر اين حقيقت است كه امام كسى است كه اسرار موجود و كمالات روحى را مانند انبياءدارا مى باشد وتا اين درجات در انسانى محقق نشود نمى تواند جانشين رسولخدا صلىالله عليه و آله بوده باشد.

💡 مساءله 11 - منظور از عادل در اين مقام همانعادل در ساير مقامات (از قبيل امامت در نماز و غيره ) است كه در فقه احكامى بر او مترتبشده همچنانكه در كتاب صلوه گذشت.

💡 2 - اما پس از شهادت امام حسين عليه السلام اعتقاد پيدا كردند كه بايد امامت در ميانفرزندان ايشان به شورى باشد و هر يك از فرزندان آن دو امام (حسن و حسين ) براىاحراز مقام امامت خروج كند، او شايستگى امامت دارد و پيشواى امت است. اين فرقه را (مذهبزيديه ) گويند. از اين فرقه، فرقه هاى ديگرى منشعب شد.