دکی

در کاربرد نسبی، «دکی» به معنای منسوب به دَکّه است که نام شخص یا تبار و جدی خاص بوده و در کتاب‌های انساب آمده است. در این معنا، کلمه بیشتر نقش صفت نسبی دارد و برای نشان دادن وابستگی خانوادگی یا قبیله‌ای به کار می‌رود. اما در کاربرد عامیانه، «دِکی» یک لفظ تعجب و اعتراض محسوب می‌شود. این واژه در گفتار عوام زمانی گفته می‌شود که گوینده بخواهد حرف طرف مقابل را انکار کند یا با آن مخالفت نشان دهد. در واقع نوعی واکنش زبانی برای بیان شگفتی، ناباوری یا ردّ سخن دیگری است. از این نظر، «دکی» نقشی شبیه به نشانه‌های تعجب در گفتار محاوره‌ای دارد. در فرهنگ‌های عامیانه، آن را هم‌معنای واژه‌هایی مانند «زَکی» یا «دکیسه» دانسته‌اند. بنابراین «دکی» هم صفتی نسبی برای انتساب به «دکه» است و هم در تداول عوام، لفظی برای تعجب، انکار و اعتراض به شمار می‌آید.