خیره ماندن

خیره ماندن. [ رَ / رِ دَ ] ( مص مرکب ) حیران ماندن. متحیر ماندن. سرگشته ماندن. پریشان خاطر ماندن:
سپهبد ز گفتار او خیره ماند
بدو هر زمان نام یزدان بخواند.فردوسی.سوی شاه برد و بر او بربخواند
جهاندار گشتاسب خیره بماند.فردوسی.مرا دیده چون دید دیدار اوی
بمانده دلم خیره در کار اوی.فردوسی.که خراد برزین در آن خیره ماند
همی در نهان نام یزدان بخواند.فردوسی.متحیرشد و خیره بماند و با خود گفت جایی که هیزم ایشان صندل بود مرا در وی چه ربح تواند بود. ( سندبادنامه ).
هر جا که یکی قصیده خواندی
هوش شنونده خیره ماندی.نظامی.آن کو ندیده باشد گل در میان بستان
شاید که خیره مانددر ارغوان و خیری.سعدی.تو ندانی که کسی در توچرا خیره بماند
تا کسی همچو تو باشد که در او خیره بمانی.سعدی. || متعجب شدن. درشگفتی افتادن. از تعجب مبهوت شدن:
یکی شهر سازم بدین جای من
که خیره بماند از آن انجمن.فردوسی.خیره مانند و ندانند سخن برد بسر.فرخی.و استادان از بلیناس عظیم خیره ماندند. ( مجمل التواریخ والقصص ).
اهل فریقین در تو خیره بمانند
گر بروی در حسابگاه قیامت.سعدی. || تیره شدن چشم. از دید افتادن:
ارغوان ریخته بر درگه خضرای چمن
نقشهایی که در او خیره بماند ابصار.سعدی.دو چشمم خیره ماند از روشنایی
ندانم قرص خورشید است یا روز.سعدی.

حیران ماندن متحیر ماندن

💡 نیرومندی هسته‌ها ی انگاشت در هنر سزان، اینکه می‌توان هر بخش آن را زیر پژوهش و کاوش آورد و در هر زدش قلم موی او برایش و بایشی هوشمندانه و اندیشمند یافت کارهای او را در تراز شاهکارهای جاودانه می‌نهد. کارهای راهنمای آموزشی بسیار از نگاره گران گردید که تنها شماره‌ای اندک از آنان همچون پیکاسو، براک و ماتیس در پیروی از او به سرفرازی و کامیابی رسیدند و آن بسیار از دیگران سر خورده و فراموش شده ماندند زیرا هرگز در نیافتند که کارهای سزان آمیزه ایست شگرف و پر شگفت از اندیشاری و کنجکاوی و شور و دل‌نگرانی و کاوش و نگرش‌ها و خیره ماندن هاو آزمون‌ها و از خودگذشتگی‌ها؛ و در پایان دستاوردهای سترگش آنچنان آشکار بود که به جواکیم گاسکه گفت: «من خیلی پیر هستم، خیلی زود آمدم ولی من گذرگاه را نشانه گذاشتم و دیگران آن را دنبال خواهند نمود.»