بیهس

بیهس. [ ب َ هََ ] ( ع اِ ) شیر.( منتهی الارب ). از صفات شیر است و از آن اسمی مشتق شده است. ( از لسان العرب ). || ( ص ) مرد دلیرو شجاع. || زن خوشرفتار. ( منتهی الارب ).
بیهس. [ ] ( اِخ ) ابن زمیل. نام مهردار ولیدبن یزیدبن عبدالملک. رجوع به الوزراء و الکتّاب جهشیاری ص 44 شود.
بیهس. [ ب َ هََ ] ( اِخ ) بدون الف و لام، نام مردی که مثل است در گرفتن قصاص. ( منتهی الارب ).
بیهس. [ ب َ هََ ] ( اِخ ) ابوبیهس، کنیه هیصم بن جابر خارجی است. ( منتهی الارب ). رجوع به ابوبیهس شود.

💡 عبدالکریم بن عجرد از یاران ابی بیهس بود که پس از مخالفت با وی، به حبس افتاد.