ایوبیان حلب. [ اَی ْ یو ن ِ ح َ ل َ ] ( اِخ ) شعبه ای از ایوبیان حاکم بر حلب که عبارتند از غیاث الدین غازی بن طاهر تا سال 582 هَ. ق. و غیاث الدین محمد هزبر تا سال 613 هَ. ق. و صلاح الدین یوسف ( ایوبیان دمشق ) از سال 634 تا 658 هَ. ق. حکومت اینان بدست مغول برافتاد. ( طبقات سلاطین لین پول ص 68 ).
شعبه از ایوبیان حاکم بر حلب
💡 بنابراین پدیده دولتهای اتابکی نتیجه غلبه نظامیگری در دولت سلجوقی و اهمیت یافتن مقامات سپاهی بود و این دولتها نقش برجستهای در تاریخ ایران و اسلام پس از تجزیه حکومت سلجوقیان تا ظهور مغولان داشتند. مفهوم اتابک در بین سلجوقیان کمابیش حفظ شد، اما در سلجوقیان روم، ایوبیان حلب، مملوکها و حتی سلطنت گرجستان، تنها به معنی لقب پر زرق و برقی به عنوان سردار استفاده میشد.
