لغت نامه دهخدا
علی ایوبی. [ ع َ ی ِ اَی ْ یو ] ( اِخ ) ابن صلاح الدین یوسف بن ایوب، مشهور به الملک الافضل نورالدین. وی در سال 566 هَ. ق. در مصر متولد شد و در زمان حیات پدر خود صلاح الدین ایوبی، حاکم دمشق بود و پس از درگذشت صلاح الدین، برادر ملک افضل یعنی ملک عزیز به اتفاق عم خود ملک عادل سه بار به دمشق حمله کرد و آنجا را از دست ملک افضل خارج ساخت و صرخد را به وی سپرد. ملک افضل در صرخد باقی ماند تا وقتی که ملک عزیز درگذشت، آنگاه به مصر رفت و چند صباحی بر آنجا حکومت راند ناگاه عمش ملک عادل بر آن دیار حمله برد و آنجا را تصرف کرد و فقط شهر سمباط را به ملک افضل داد. ملک افضل نیزباقی عمر را در این شهر گذراند و در سال 622 هَ. ق. درگذشت. وی پادشاهی فاضل بود و در نویسندگی مهارت داشت و شعر نیز می سرود. وزارت او را ابوالفتح نصراﷲبن ابی الکریم محمدبن عبدالکریم شیبانی جزری، مشهور به ابن اثیر و متوفی به سال 637 هَ. ق. عهده دار بود. ( از حبیب السیر چ خیام ج 2 ص 592 ) ( الاعلام زرکلی بنقل از کامل التواریخ ابن اثیر ج 12 ص 164. وفیات الاعیان ج 1 ص 371. الاعلام. شرفنامه ص 92. السلوک مقریزی ج 1 ص 216 ).
علی ایوبی. [ ع َ ی ِ اَی ْ یو ] ( اِخ ) ابن محمدبن عبدالرحیم بن محب الدین بن ایوب مکی شافعی، مشهور به ایوبی. از خطبای مسجدالحرام بود و در سال 1086 هَ. ق. درگذشت. او راست: القصور المشیدة المشرفةفی مدح المقام العالی المولی احمد قاضی مکةالمشرفة ای بیاضی زاده. ( از معجم المؤلفین بنقل از هدیةالعارفین بغدادی ج 1 ص 761. ایضاح المکنون بغدادی ج 2 ص 228 ).
علی ایوبی. [ ع َ ی ِ اَی ْ یو ] ( اِخ ) ابن محمود مظفربن محمد منصوربن تقی الدین عمر مظفربن شاهنشاه ایوب، ملقّب به نورالدین. از امرای ایوبی. وی در سال 635 هَ. ق. متولد شد و پس از انقراض دولت ایوبی. در دمشق مسکن گزید و در سال 692 هَ. ق. در آنجا درگذشت. ( از الاعلام زرکلی بنقل از ابن الوردی ج 2 ص 238 ).
