التناد

[ویکی الکتاب] معنی تَنَادِ: ندا دادن (یوم التناد: قیامت،تسمیه قیامت به این اسم به این دلیل است که قیامت،روزی است که اهل دوزخ و اهل بهشت یکدیگر را ندا دهند یا به خاطر این است که در آن روز ستمگران یکدیگر را با صدای بلند صدا میزنند، و داد و فریادشان به واویلا بلند میشود، همان...
ریشه کلمه:
ندو (۵۳ بار)ندی (۵۳ بار)
«التَّنَاد» (در اصل «اَلْتَّنَادِی» بوده که یای آن حذف شده، و کسره دال که دلیل بر آن است بر جای مانده) از مادّه «ندا» به معنای «صدا زدن» است.
«تناد» از مادّه «نِدّ» است و مشهور و معروف در میان مفسران، این است که «یوم التّناد» از اسامی قیامت است، و هر یک برای نام گذاری قیامت به این نام توجیهی ذکر کرده، که با هم شباهت زیادی دارند.

💡 يكى از اسامى آن روز يوم الحصاه (يعنى روز شمارش ) است و ديگرى يوم التناد (يعنىروزى كه در آن فريادها بلند است ) از طرفى منادى به خنده و بشارت ندا مى كند: يااهل الجنه اركبوا (يعنى اى بهشتيان بر نشينيد) و از جاى ديگر ندا مى كند كه: يااهل النار اخسئوا (يعنى اى اهل آتش برويد گم شويد) و يكى را خلعت مى بخشند، و ديگرىمى كشند. طائفه اى سرمست شراب طهور، و قومى جگرهاشان قطعه قطعه از ضرايع وزقوم.

💡 آيه بعد در تفسير يوم التناد مى گويد: (روزى كه روى مى گردانيد و فرار مى كنيد،اما هيچ پناهگاه و نگهدارنده اى در برابر عذاب الهى براى شما نيست ) (يوم تولونمدبرين ما لكم من الله من عاصم ).