اعاره

اعاره. [ اِ رَ ] ( ع اِ ) رجوع به اعارة شود.

(اِ رِ ) [ ع. اعارة ] (مص م. ) عاریت دادن چیزی را به کسی، به عاریت سپردن، ایرمان دادن.

اعارت: عاریت دادن، چیزی رابکسی بعاریت دادن
( مصدر ) عاریت دادن چیزی را بکسی بعاریت سپردن ایرمان دادن.
ماخوذ از تازی

اعارة
عاریت دادن چیزی را به کسی، به عاریت سپردن، ایرمان دادن.

💡 امام صادق فرمود: ان الله تبارك و تعالى اعدائه اعاره اخلاقا من اخلاق اوليائه،ليعيش اوليائه مع اعدائه فى دولاتهم، و فى روايه اخرى، ولو ذالك لما تركوا وليالله الا قتلوه.

💡 مساءله 1 - در دهنده عاريه شرط است كه مالك منفعت آن عين باشد و اهليت تصرف درآن را داشته باشد پس عاريه غاصب عين و يا غاصب منفعت صحيح نيست، و در جريانفضولى در عاريه وجهى است قوى در نتيجه اگر غير مالك فضولتامال مالك را به كسى عاريه دهد و سپس مالكعمل او را امضاء كند عاريه صحيح است، و همچنين عاريه دادن كودك و ديوانه و محجوربعلت سفاهت و يا افلاس صحيح نيست مگر آن كه عاريه كودك و ديوانه و سفيه به اجازهولى آن ها و عاريه ورشكست به اجازه طلبكارها باشد، و در صحت اعاره كردن كودك بااذنى ولى احتمال است كه خالى از قوت نيست.