استضائه

( استضائة ) استضائة. [ اِ ت ِ ءَ ] ( ع مص ) روشن کردن. || روشن شدن. ( زوزنی ). روشنی پذیرفتن. || روشنی جوئی. || استشاره: لاتستضیئوا بنار اهل الشرک؛ و آن منع از استشاره با اهل شرک باشد.

(اِ تِ ئِ ) [ ع. استضائة ] ۱ - (مص ل. ) توانایی، قدرت داشتن. ۲ - روشن شدن. ۳ - (اِمص. ) روشنی جویی.

روشنی خواستن، طلب روشنایی کردن.

۱ - ( مصدر ) روشنی خواستن طلب روشنایی کردن روشنی پذیرفتن. ۲ - ( مصدر ) روشن شدن. ۳ - ( اسم ) روشنی جویی.

توانایی، قدرت داشتن.
روشن شدن.
روشنی جویی.

💡 (و الصادر الاول هو الوجود العالم المفاض على اعيان المكونات ما وجد منها و ما لميوجد مما سبق العلم بوجوده و هذا الوجود مشترك بين القلم الاعلى الذى هواول موجود مسمى ايضا بالعقل الاول و بين سائر الموجودات ). كه ازعقل اول تا هيولى اولى بر او منقش اند و ان فان از او نور وجود حق را استضائه مى كنند.

💡 فرمود: (آرى ! قسم به آن كه مبعوث فرموده مرا به پيغمبرى كه ايشان استضائه كنندبه نور او و منتفع شوند به ولايت او، مثل انتفاع مردم به آفتاب هر چند كه ابر او را بالاگيرد.

💡 در اين مدت هفده سال، سايه ى نام آن بزرگوار بر اين ملت بود و اين ملت، از انوار آنبزرگوار استفاده و استضائه كرد. ما نيز از اين درس، بيشتر استفاده خواهيم كرد و بهكورى چشم دشمن، پيش خواهيم رفت، تا ان شاءاللّه جامعه ى ما حقيقتا جامعه ى علوىبشود. خطبه هاى نماز جمعه تهران، 20/11/1374همه موظفند طورى عمل كنند كه حكومت، رنگ و بوى علوى پيدا كند 

💡 اين بيان جناب مولى صدرا بارقه الهيه اى است كه از بطنان عرش تحقيق صادر شدهاست و آفتاب حقيقتى است كه از افق اعلى طلوع نموده است كه صاحبان ابصار سليمه وارباب عقول قويمه به حسب مراتب اءفهام و درجات ادراكاتشان از نور آن استضائه مىنمايند.

💡 در طول تاريخ اسلام بسيار بودند فرزانگانى كه با استضائه از فروغ وحى واستفاده از گوهر كلام ائمه (عليهم السلام ) توانستند راه سعادت را بنمايانند و با كشفغطا از سرا پرده ديدگان قلبها، نمايشى دلپذير ايجاد كنند و مردم را بر كنار اين مائدهالهى دعوت كرده و در نهايت، لمعه قرآنى بر جانشان بفشانند. گوارايشان باد حشرقرآنى و مبارك باد لبيك رحمانى.