مدوح

مدوح. [ م ُ دَوْ وِ ] ( ع ص ) پراکنده نماینده شتران و مال. ( آنندراج ). مسرف. متلف. مبذر. ( ناظم الاطباء ): دوح ماله؛ فرقه. ( اقرب الموارد ) ( متن اللغة ). نعت فاعلی است از تدویح. رجوع به تدویح شود.

💡 سيبر آيات آفاق و انفس را فايده دانند و تحصيل اين علوم را مدوح شمارند، اين اشتباه ازاهمال جهات و اختلاط حيثيات خيزد زيرا كه آيه بايد آينه باشد كه او را در نظر حكمنماند جملگى ذى الاية نمايد چون آينه منظور آيد صورت مستور ماند آينه بينى را ديدهاى بايد كه سرمه ارادت كشيده باشد، وجدانى خواهد كه از جام ولايت جرعه چشيده باشد،باحث اجسام از طور مصنوع تجاوز ندارد و حيثيت صنع را در نظر ندارد.