سنبل تر

سنبل تر. [ سُم ْ ب ُ ل ِ ت َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از زلف و خط و خال. ( آنندراج ). کنایه از خط جوانان و زلف خوبان. ( برهان ) ( ناظم الاطباء ):
صد پیل وار خواهدم از زر خشک از آنک
مشک است پیل بالا در سنبل ترش.خاقانی.

💡 منه بر رخ دو گیسوی معنبر مسوزان اندر آتش سنبل تر

💡 در بر ماه ختن مشک ختاچین بر چین بر سر سرو چمن سنبل تر نو بر نو

💡 سنبل تر بر گل افشان کرده است تار زلفش بسته بر عارض نقاب

💡 دی زلف ترا باد سحر می جنباند بر برگ سمن سنبل تر می جنباند

💡 آنزلف مسلسل که چنان می پیچد چون سنبل تر بر ارغوان می پیچد

💡 آمد بر من زلف مشوش کرده وز سنبل تر لاله منقش کرده