سقى

[ویکی الکتاب] تکرار در قرآن: ۲۵(بار)
آب دادن همچنین است سُقیا (راغب).. در اقرب و صحاح سقیا را اسم مصدر گفته است. طبرسی آن را حصّه آب گفته است در قرآن سقی و اسقاء هر دو آمده است مثل «وَ اَسْقَیْنا کُمْ ماءً فُراتاً» راغب در فرق آن دو گوید: سقی آن است که مشروب را به شخص بدهی و اسقاء آن است که در اختیار وی بگذاری تا هر طور خواست میل کند. السقاء از سقی ابلغ است زیرا مشروب را در اختیار طرف می‏دهی خواه خودش بنوشد یا دیگری به او بنوشاند. در اقرب سقی و اسقاء را به یک معنی گرفته و هر دو شامل است به اینکه با دست آب را به دهان طرف برسانی و یا در اختیار او قرار بدهی. آنگاه از حماسی نقل می‏کند: بعضی میان سزقَیْتُ و اَسْقَیْتُهُ فرق گذاشته و گفته است: اَسَقَیْتُهُ یعنی در اختیار او آشامیدنی گذاشتم هر طور بخواهد بکند. وَسَقْیُتُهُ یعنی آب را به دهان او رساندم. مجمع هر دو را به یک معنی گرفته و فرق فوق را از دیگران نقل می‏کند. تدبّر در آیات قرآن نشان می‏دهد که اسقاء به معنی گذاشتن آب در اختیار شخص است مثل آیه گذشته،، ولی سقی در نوشاندن آمده نظیر. که درباره نوشاندن است و مثل. بقره، آب را بکشت می‏نوشاند و در آیه. نیز نوشاندن مراد است. خلاصه آنکه فرق راغب و حماسی به جا و حق است. استسقا: طلب سقی و اسقاء. سقایة: ظرفیکه با آن آب می‏دهند (مشربه). گویا آن ظرف هم مشربه بود که سقایه گقته و هم پیمانه بود که در آیات دیگر آن را صواع گفته است راغب گوید آن دو تعبیر برای فهماندن دو امر است. سقایه مصدر نیز آمده است مثل. آیا آب دادن حاجیان و تعمیر مسجد الحرام را مانند آن کس می‏دانید که به خدا ایمان آورده راجع به شأن نزول آیه رجوع شود به تفاسیر.

💡 جـالب ايـنـكـه در حـديـثـى از پـيـغـمـبـر گـرامـى (صـلى اللّه عـليـه و آله و سـلّم ) درتكميل اين برنامه مى خوانيم: لو وزنت الدنيا عند الله جناح بعوضة ما سقى الكافر منهاشربة ماء: (اگر دنيا به اندازه بال مگسى نزد خدا وزن داشت خداوند به كافر حتى يكشربت آب نمى نوشانيد).

💡 چهارم: وقتى كه جناب سكينه سوال كرد كه: اى حيوان ((هل سقى ابى ام قتل عطشانا قال ذوالجناح بلقتل عطشانا)) (39).

💡 قال النبى (ص ) يا على تمنى جبرئيل ان يكون من بنى آدم بسبعخصال و هى الصلوه فى الجماعه و مجالسه العلما و الصلح بين الاثنين و اكرام اليتيم وعياده المريض و تشييع الجنازه و سقى الما فى الحج فاحرص ذلك.

💡 در حديثى ديگر پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مى فرمايد: ((لَوْ كانَتِالدُّنْياتَعْدِلُ عِنْدَاللّه جَناحَ بَعُوضَةٍ ما سقى كافِراً مِنْها شَرْبَةَ ماءٍ؛(31) اگر دنيا پيشخدا به اندازه بال پشه ارزش مى داشت، هرگز به كافران قطره اى آب نمى داد)).