ستمگاری

ستمگاری. [ س ِ ت َ ] ( حامص مرکب ) عمل ستمگار:
چار سالست کز ستمگاری
داردم بیگنه بدین خواری.نظامی.بجز آن هر چه بینی از خواری
باشد آن نوعی از ستمگاری.نظامی.رجوع به ستمکاری شود.

کار ستمگر عمل ستمگر

💡 نه از لطفست اگر با من به کین نیست که پروای ستمگاری ندارد

💡 اگر خوبان گیتی را کنی جمع به نام من ستمگاری برآید

💡 جهانی که با این‌چنین خواری است نه در خورد چندین ستمگاری است

💡 ستمگاری به جز کز علم ایشان در این عالم کجا شد حق گزاری؟

💡 و امروز به مهتری برون آمد با درقه و تیغ چون ستمگاری

💡 تراست قدرت هر کار جز ستمکوشی تراست مکنت هر شغل جز ستمگاری