سترگی

سترگی. [ س ُ / س َ / س ِ ت ُ ] ( حامص ) وقاحت. بی شرمی. ( زمخشری ). لجوجی. تندی. ستیزه کاری:
بی اندازه زیشان گرفتار شد
سترگی و نابخردی خوار شد.فردوسی.بر او بخت یکباره با مهر و خشم
خرد را سترگی فرو بست چشم.فردوسی. || بزرگی. عظمت:
ز مردان بیشتر دارد سترگی
مهین بانوش خوانند از بزرگی.نظامی.

وقاحت بی شرمی

💡 به اغوای گرگان سترگی کنند به‌جان هم‌افتند وگرگی کنند

💡 که بهرام را آن سترگی نمود چنان تاج وتخت بزرگی نمود

💡 رفت آن که قیس را به سترگی ستودمی در چابکی ستایش فرهاد کردمی

💡 نه تندی سود دارد نه سترگی نه گنج و گوهر و نام و بزرگی

💡 برآویخت یک باره با مهر خشم خرد را سترگی فرو بست چشم