دهان تنگ

دهان تنگ. [ دَ ت َ ] ( ص مرکب ) تنگ دهان. که دهانی تنگ دارد. ( یادداشت مؤلف ). رجوع به تنگ دهان شود.

تنگ دهان. که دهانی تنگ دارد.

💡 شده یکبارگی بروی جهان تنگ جهان بر خویش کرده چون دهان تنگ

💡 گر زآن دهان تنگ غمی نیست در دلم عیشم به تنگی دل غمناک نیستی

💡 دهان تنگ تو گاهی بچشم می آید کمر کجاست که یکباره از میان رفته

💡 دبیر از آن لب شیرین حکایتی می راند دهان تنگ قلم را پر از شکر می کرد

💡 به دهان تنگ فرما که ز حقه مرهمی ده چو به خنده تازه کردی سر ریش دردمندان

💡 نیست ممکن کز دهان تنگ او گیرد سراغ خط عبث گردد بگرد عارض گلرنگ او