دست تهی

دست تهی. [ دَ ت ِ ت ُ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) دست خالی. تهی دست. و رجوع به دست خالی در ردیف خود شود.
دست تهی. [ دَ ت ُ ] ( ص مرکب ) تهیدست. بی چیز. دست خالی. صفرالید.
- امثال:
دست تهی روی سیاه؛ نظیر الفقر سوادالوجه فی الدارین. ( امثال و حکم ).
- دست تهی بازگشتن یا برگشتن؛ دست خالی برگشتن. بی همراه آوردن چیزی چون سوغات و ره آورد بازآمدن.
- || بی حصول مقصود بازگشتن:
وهم تهی پای بسی ره نبشت
هم ز درش دست تهی بازگشت.نظامی.- دست تهی بودن؛ خالی بودن دست. چیزی به دست نداشتن. دست خالی بودن.
- || مسلح نبودن. از آلات حرب چیزی در دست نداشتن:
چه مردی کند در صف کارزار
که دستش تهی باشد و کار زار.سعدی.

تهیدست بی چیز دست خالی صفرالید

💡 آن صید ضعیفیم که سرپنجهٔ باز است دست تهی بهله اگر در کمر ماست

💡 دست تهی به درگهت آمده‌ام امیدوار روی نهاده بر درت منتظر نوال تو

💡 درین ایام بربستند درهای اجابت را دعا دست تهی از کعبه مقصود می آید

💡 حاصل آسایش کونین، هر سو خرمن است می ستاند هرکه از دست تهی دارد برات

💡 مرهم‌طلب مباش چو داغی نسوختی دست تهی چگونه به سودا رود کسی؟