دریا گذار

دریاگذار. [دَرْ گ ُ ] ( نف مرکب ) دریاگذارنده. گذرکننده از دریا. دریابر. که از دریا عبره کند و بگذرد:
خسرو فرخ سیر بر باره دریاگذار
با کمند اندر میان دشت چون اسفندیار.فرخی.خسرو غازی سر شاهان و تاج خسروان
میر محمود آن شه دریادل دریاگذار.فرخی.فرودآمد از پشت پیل و نشست
برآن پیلتن خنگ دریاگذار.فرخی.تیغشان باشد چو آتش روز و شب بدخواه سوز
اسبشان باشد چو کشتی سال و مه دریاگذار.فرخی.جاری به کوه و دریا چون رنگ و چون نهنگ
آن کوه کوب هیکل دریاگذار باد.مسعودسعد.سی سر فیل حصن هیکل کوه صفت دریاگذار از آن کفار سلطان را بدست آمد. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 273 ).

دریا گذارنده. دریا بر

💡 به پشت ستوران دریا گذار به هامون کشیدند از آن کوهسار

💡 از این آب بی بُن برآرم دمار شوم تازه بر راه دریا گذار

💡 هلال نعل فلک قامت ستاره مسیر زمین‌نوردی دریا گذار که پیکر

💡 ترا هست اندیشه دریا گذار ازیرا چو دربا بود بی کنار

💡 بسان آهو صحرا نورد روز نبرد بسان ماهی دریا گذار گاه شناه

💡 به زورق درآ همچو باد بهار بدان تا بیابی ز دریا گذار