خویش پرست

خویش پرست. [ خوی / خی پ َ رَ ] ( نف مرکب ) خودپرست. متکبر. خودخواه. ( یادداشت مؤلف ):
با چو تو روحانیی تعلق خاطر
هر که ندارد دواب خویش پرست است.سعدی.

خود پرست متکبر

💡 بندگی خود مکن که خویش پرستی کرده بسی پاکدل فریشته، شیطان

💡 صوفی که چو ظرف تنگ از خویش پرست یکجرعه گرش همی بسر خواهد رفت

💡 بیگانه در آن خانه محالست برد راه کو خویش پرست آمد و بر خویش کند ناز

💡 دعوی وجود از سر مستی شوم است از عین عدم خویش پرستی شوم است

💡 افسرا، با غم دلدار جفاجوی، بنه شیوه خویش پرستی و تن آسایی را

💡 از رهِ خویش پرستی قدمی بیرون نه قطع این منزل و ره جز به چنین گام مکن