خندان خند

خندان خند. [ خ َ خ َ ] ( ق مرکب ) در حال خنده. || ( نف مرکب ) بلندخنده کننده. ( ناظم الاطباء ).

۱ - ( صفت ) بلند خنده کننده. ۲ - در حال خنده.
در حال خنده یا بلند خنده کننده

💡 گل گفت که دست زرفشان آوردم خندان خندان سر به جهان آوردم

💡 ابر بر طرف چمن‌ گریان‌ گریان پوید لاله بر صحن دمن خندان خندان گذرد

💡 لب بر لب ساغر چو صراحی جان را خندان خندان فدای ساغر کردیم

💡 گل از پس پرده بود چون گریه شنید خندان خندان ز پرده بیرون آید

💡 جایی که حدیث تو کند خندانم خندان خندان به لب برآید جانم

💡 جایی کی حدیث تو کنند خندانم خندان خندان بلب برآید جانم