حسن مطلب
لغت نامه دهخدا
حسن مطلب. [ ح ُ ن ِ م َ ل َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) تهانوی آرد: نزد بلغاء آن است که شاعر یا نثرنگار پس از تمهید مقدمه، شروع بذکر غرض و منظور کند. مانند: ایاک نعبد، و ایاک نستعین. اهدنا... ( قرآن 3/1و4 ). و این موضوع نزدیک به حسن تخلص باشد چنانچه در «اتقان » گفته است. و نیز قریب به آن است حُسن طلب. و در «جامع الصنایع» آرد: حسن طلب آن است که چون چیزی طلب کند، بطریقی طلب کند که به ادب نزدیک بود و با ایهام و لطیفه دلاویز گردد. مانند:
چه حاجتست که مطلوب در میان آرم
زروشنی چو ضمیر تو غیب دان آمد.
و نیز:
ارباب حاجتیم و زبان سؤال نیست
در حضرت کریم تمنا چه حاجت است
جام جهان نماست ضمیر منیر دوست
اظهار احتیاج خود آنجا چه حاجت است.حافظ.
فرهنگ فارسی
تهانوی آرد نزد بلغائ آنست که شاعر یا نثر نگار پس از تمهید مقدمه شروع بذکر غرض و منظور کند
جمله سازی با حسن مطلب
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 تا نور حسن مطلب گوهر فروز خاک است هر جغد بی پر و بال در چشم خود همایی است
💡 در بحث‌های فلسفی و اخلاقی، همواره تأکید می‌شود که برای رسیدن به حقیقت، باید به دنبال حسن مطلب و نیت‌های پاک در میان گفتگوها بود.
💡 او با وجود اینکه مخالف سخت‌گیرانه با تصمیمات جدید بود، اما همواره سعی می‌کرد با رعایت حسن مطلب، دیدگاه‌های خود را به صورت محترمانه بیان کند.
💡 مدیریت صحیح یک سازمان مستلزم آن است که در تمامی تعاملات میان کارکنان، حسن مطلب و احترام متقابل به عنوان یک اصل اساسی حفظ شود.
