تمغاچی

تمغاچی. [ ت َ ] ( مغولی - ترکی، ص مرکب )آنکه محصول راهداری ستاند. ( آنندراج ). کسی که از اجناس باج گرفته و بر آنها مهر زند. محصل باج و خراج. باج گیر. ( ناظم الاطباء ). کسی که از جانب کوتوال براجناس مهر کرده محصول و باج آن گیرد. ( غیاث اللغات ): روزی عجوزی، درمی چند از خانه تمغاچی آورد که معاملت حضرت خواجه است. ( انیس الطالبین بخاری ).
ز تمغاچی پسر داغ غلامی برجبین دارم
تلف شد نقد جان و حاصل و باقی همین دارم.سیفی ( از آنندراج ).رجوع به تمغا و دیگر ترکیبهای این کلمه شود.

در دورۀ ایلخانان مغول، مٲمور وصول باج وخراج که کالایی را پس از گرفتن باج وخراج آن مُهر و علامت مخصوص می زد.

( صفت ) کسی که بمال التجاره پس از وصول مالیات و عوارض مهر و علامت مخصوص میزده مامور وصول خراج از مال التجاره.

💡 نگه را سیه خال طرف عذارش به تمغاچی رهرو آزار ماند

💡 نشان نماند ز تمغا به غیر آن داغی که در درونه تمغاچی از غم تمغاست