تسبیح خوان

تسبیح خوان. [ ت َ خوا / خا ] ( نف مرکب ) آنکه ذکر خدارا به صوت خوش میخواند. ( ناظم الاطباء ):
بنمایم دوازده صف، راست
همه تسبیح خوان بی آواز.ناصرخسرو.اگرمرغ زبان تسبیح خوان است
چه تسبیح آرد آن کو، بی زبان است.نظامی.نه بلبل بر گلش تسبیح خوان است
که هر خاری به تسبیحش زبان است.( گلستان ).گفتم این شرط آدمیت نیست
مرغ تسبیح خوان و من خاموش.( گلستان ).|| آنکه نماز برای کسی میکند و اجرت میگیرد. ( ناظم الاطباء ).

۱. کسی که ذکر خدا می کند.
۲. آن که ذکر خدا را با آواز خوش می خواند.

( صفت ) ۱ - آنکه برای کسی نماز میگزارد و عبادت میکند و پول میگیرد. ۲- آنکه ذکر سبحانیت خداوند را میگوید آنکه ذکر هایی دربار. پاکی و سبحانیت خدا بر زبان میراند.

💡 سر خوش از کیفیت باد سحر طایران تسبیح خوان بر هر شجر

💡 زاهد تسبیح خوان بر یاد او آید از ناقوس رهبان در سماع

💡 ملتی را داد ذوق جستجو قدسیان تسبیح خوان بر خاک او

💡 به حاجب گفت این تسبیح خوان را که برد از جان من تاب و توان را

💡 به خود از سر ذوق گفتم که هان بکن شرمی از نطق تسبیح خوان

💡 این یک درون صومعه تسبیح خوان شده وان یک بدیر واله زنار آمده