بشکرد

این واژه در متون کهن فارسی دارای چند معنای مرتبط و متفاوت است که در منابعی مانند لغت‌نامه دهخدا و فرهنگ‌های قدیمی ثبت شده است. در معنای نخست، «بشکرد» به مفهوم شکار و صید به کار رفته و در برخی متون به صورت «شگردن» نیز آمده است که نشان‌دهنده عمل شکار کردن است. در همین ارتباط، این واژه گاهی به معنای شکارگاه نیز استفاده شده و به محل و ناحیه‌ای اشاره دارد که در آن شکار انجام می‌گرفته است. همچنین در کاربرد دیگر، «بشکرد» به عنوان صفتی برای فردی آمده که شکارچی یا صیاد است و به کسانی اطلاق می‌شود که به حرفه شکار مشغول بوده‌اند. از سوی دیگر، در برخی منابع لغوی مانند برهان و ناظم‌الاطباء، این واژه به صورت‌های نزدیک مانند «بشگر» و «بشگرد» نیز ضبط شده و معانی مشابهی را پوشش می‌دهد. در کنار معانی مرتبط با شکار، «بشکرد» در برخی متون جغرافیایی نیز نام یک محل بوده است. این مکان در منابعی به عنوان ناحیه‌ای در حدود چغانیان معرفی شده و جنبه جغرافیایی و تاریخی دارد. بنابراین، این واژه هم کاربرد زبانی و لغوی در حوزه شکار دارد و هم در برخی متون به عنوان نام مکان ثبت شده است. تعدد معانی آن نشان می‌دهد که «بشکرد» در زبان کهن فارسی هم بار معنایی شغلی و هم بار جغرافیایی داشته است. در نتیجه، فهم دقیق آن وابسته به بافت جمله است که مشخص می‌کند منظور شکار، شکارگاه، شکارچی یا نام یک منطقه تاریخی است.