برپای

برپای. [ ب َ] ( ص مرکب ) برپا. قائم. ایستاده. سرپا:
ز خوردن همه روز بربسته لب
به پیش جهاندار برپای شب.فردوسی.دو اسب اندر آن دشت برپای بود
پر از گرد و رستم دگر جای بود.فردوسی.شگفت آمدش کانچنان جای دید
سپهر دل آرای برپای دید.فردوسی.همی بود برپای پردرد و خشم
پر از آرزو دل پر از آب چشم.فردوسی.همه ٔقوم برپای می بودندی. ( تاریخ بیهقی ).
گفت ای بتو ملک عشق برپای
تا باشد عشق باش بر جای.نظامی.بر زمین بوسش آسمان برجای
و آفرینش زجاه او برپای.نظامی.نبینی زان همه یک خشت برپای
مدیح عنصری مانده ست بر جای.نظامی عروضی.

( صفت ) ۱- ایستاده سرپا. ۲- برقرار برجای. ۳- فرمانی است که نظامیان نشسته را دهند تا برخیزند و خبردار بایستند باحترام مافوق. یا برپا بودن. ایستادن روی پا بودن. یا برپا خاک کردن. حقیر شمردن پست شمردن حقیر ساختن.

💡 جمعی از پرستاران یاسوج، با برپایی تجمع اعتراضی در برابر ساختمان استانداری در این شهر، خواستار رسیدگی به درخواست‌های خود شدند.

💡 برجه که سماع روح برپای شده است وان دف چو شکر حریف آن نای شده است

💡 پی به مقصد نبرد سلسله برپای شعور طی این بادیه بر راحلهٔ بیهوشی است

💡 این انجمن در سال ۱۳۷۱، سومین کنگره ملی خوردگی با تلاش این انجمن انجام گرفت. از آن پس برپایی سالانهٔ این گردهمایی به همت انجمن خوردگی ایران پی گرفته شده‌است.

💡 سیر کن برپای شمع قامتش از برگ گل در بهاران برگ ریزان پر پروانه را

💡 امروزه مهم‌ترین دغدغهٔ سیاست خارجی لهستان برپایی سامانهٔ دفاع ضد موشکی آمریکا در خاک این کشور است که با مخالفت شدید روسیه همراه شده‌است.