برون شو

برون شو. [ ب ِ / ب ُ ش َ / شُو ] ( اِ مرکب ) مخرج:
باب ورا گرامی خوانی و ننگری
تا زین سخن که گفتی باشد برون شوی.سوزنی.کز فلک راه برونشو دیده بود
در نظر چون مردمان پیچیده بود.مولوی.- برون شو کردن؛ مخلص یافتن:
او مجال راز دل گفتن ندید
زو برونشو کرد و در لاغش کشید.مولوی.- || در پنهانی چیزی را تجسس کردن و غیبت کردن. ( ناظم الاطباء ).

راه بیرون شدن، محل خروج.

💡 زیانت سود کن ز آتش برون شو تو اکنون گوش دار این پند بشنو

💡 از دل برون شو ای غم دنیا و آخرت یا خانه جای رخت بود یا مجال دوست

💡 عید آمد ای نگارین بردار جام باده وز بند غم برون شو تا دل شود گشاده

💡 میان قلزم دنیا بمانده‌ای متحیر بکوش تا به سلامت برون شوی ز میانه

💡 از بهر کار خود چو بکاری برون شوی چشمی براه برکن و گوشی به کار دار