گنگ سخن چین

گنگ سخن چین. [ گ ُ گ ِ س ُ خ َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از قلم است. ( از مجموعه متردافات ص 274 ).

کنایه از قلم است

💡 از سخن چینان ملالت‌ها پدید آمد ولی گر میانِ همنشینان ناسزایی رفت رفت

💡 در حسد افتاده‌ایم دل به جفا داده‌ایم جنگ که می‌افکند یار سخن چین من

💡 چه سرمه ها به سخن چین دهد، نظربازی که راه حرف به آن چشم خوش سخن دارد

💡 مهر خاموشی به لب پیش سخن چینان زدن خار را خون در جگر از حفظ دامان کردن است

💡 خار و گل باهم برآمد خاصه در گلزار شعر ای سخن چین گل بچین از گلشن دیوان من