سخن گستری

سخن گستری. [ س ُ خ َ گ ُ ت َ ] ( حامص مرکب ) سخن راندن.

سخن راندن

💡 که گر بودی آن هم به لفظ دری نماندی مجال سخن گستری

💡 بهر سو که روی آورم اهل فضل گذارند با من سخن گستری

💡 حزین از سخن گستری لب ببند نیِ خامه افکن به طاق بلند

💡 خواست بتاریخ آن مصرعی از بهر فکر کلک امیری بداد داد سخن گستری

💡 که در عهد خود هر سخن گستری که خاص کسی بود در کشوری

💡 چو آراید آن را سخن گستری نباشد به از راستی زیوری