گلوی سرخ
لغت نامه دهخدا
گلوی سرخ. [ گ ُ / گ َ ی ِ س ُ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) سرخ روده راگویند و آن محل گذشتن آب و دانه است. ( برهان ) ( آنندراج ). مری، گلوی سرخ مردم و گوسپند و جز آن و آن سر معده و شکنبه است، چسبیده به حلقوم. ( منتهی الارب ).
فرهنگ فارسی
سرخ روده را گویند و آن محل گذاشتن آب و دانه است.
جمله سازی با گلوی سرخ
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 ای که داری آرزوی مشهد عشاق او میتوان کردن گلوی خویش را ناچار سرخ
💡 پرنده کوچک و زیبایی با گلوی سرخ بر روی شاخه درخت نشست و با آواز دلنشین خود، آرامش را به باغچه کوچک و زیبای ما هدیه داد.
💡 در آن داستان قدیمی، شاهزادهای با گلوی سرخ در میان جنگلهای انبوه به دنبال گنجی گمشده میگشت که از دوران باستان باقی مانده بود.
💡 خورشید در هنگام غروب، آسمان را به رنگ خون درآورده بود و گویی میخواست گلوی سرخ خود را به رخ طبیعت پرجنب و جوش بکشد.